Przed 1930 dzieci w wieku szkolnym z Łysej Góry uczęszczały do szkół w 
Starym lub Nowym Żmigrodzie. Starania o utworzenie szkoły podstawowej czynił 
jeden z mieszkańców wsi, Jakub Książkiewicz. Wynajął on też część swojego 
domu dla potrzeb prowadzenia lekcji, na które zapisanych było 
siedemdziesięcioro ośmioro dzieci w różnym wieku. Jedynym nauczycielem był 
Ignacy Jaromek, który jednocześnie został pierwszym dyrektorem nowej 
placówki. W 1931 w celu zgromadzenia funduszy zawiązano Komitet Budowy 
Szkoły, któremu przewodzili ksiądz Julian Bejgert, proboszcz parafii, oraz 
wspomniany wcześniej Jan Książkiewicz. W roku szkolnym 1934/1935 do 
trzyklasowej szkoły uczęszczało już 127 uczniów i wynajęty do prowadzenia 3-
salowy lokal już nie wystarczał. Komitet wykupił zatem działkę pod budowę 
nowego budynku i rozpoczął prace. Dyrektorką szkoły była w tym czasie 
nieznana z imienia kobieta o nazwisku Matysiak, natomiast kadra 
pedagogiczna liczyła trzech nauczycieli. Aby zredukować koszty, mieszkańcy wsi 
sami założyli cegielnię i uczestniczyli w budowie, która rozpoczęła się w 1936, 
by zakończyć się w 1938. Nowy budynek miał dwie sale lekcyjne, duży korytarz 
oraz przedsionek. Znalazło się w nim także trzypokojowe mieszkanie z 
kuchnią, które zajął Władysław Leś z żoną, oboje nauczyciele. Mimo wybuchu 
drugiej wojny światowej nauka w szkole była kontynuowana - w roku szkolnym 
1939/1940 rozpoczęło ją 135 uczniów. Jawne nauczanie miało przebieg zgodny 
z zaleceniami władz okupacyjnych, jednak Lesiowie prowadzili także akcję 
tajnego nauczania we współpracy z Władysławem Kasprzykiem, dyrektorem 
Szkoły Podstawowej w Nowym Żmigrodzie i jednocześnie przewodniczącym 
tajnej Gminnej Komisji Oświaty i Kultury, oraz również prowadzącym tajne 
nauczanie Feliksem Drozdowiczem z Nowego Żmigrodu. Ponadto uczestniczyli 
oni w konspiracji, współpracując z mieszczącą się w Nowym Żmigrodzie placówką 
AK "Zimorodek". Nauczanie trwało do 1944, kiedy nastąpiło wysiedlenie 
mieszkańców i spalenie wioski. Szkoła w Łysej Górze ucierpiała do tego 
stopnia, że po ustaniu działań wojennych żaden nauczyciel nie chciał podjąć się 
w niej nauczania. 

W 1945 jej dyrektorką została Felicja Jach, która podjęła się wysiłku odbudowy 
szkoły i zorganizowania nauczania. Na stanowisku zmienił ją w roku szkolnym 
1950/1951 Jan Foryś, który jednak wkrótce ze względu na stan zdrowia został 
przeniesiony, natomiast jego miejsce zajął Tadeusz Kopera, który piastował 
stanowisko do 1959. Zawiązał się wtedy Komitet Rozbudowy Szkoły w 
odpowiedzi na hasło Władysława Gomułki "Tysiąc szkół na Tysiąclecie Państwa 
Polskiego" pomimo sprzeciwu części społeczności, chcącej wybudowania domu 
ludowego. Rozbudowę, w którą znów zaangażowali się mieszkańcy wsi, 
nadzorował nowy dyrektor, Wojciech Furman. W 1968 została oddana nowa 
część budynku. Szkoła miała siedem sal lekcyjnych oraz pracownię techniczną, 
była też dobrze wyposażona w pomoce naukowe i bibliotekę. Dyrektorem 
został wtedy Jan Węgrzyn, który po trzech latach został zastąpiony przez 
Józefa Kostrząba. Kolejnymi dyrektorami byli: Janina Książkiewicz, Barbara 
Zając, Edward Niepokój, Antoni Zając, natomiast obecnie dyrektorką jest Alicja 
Wiśniewska.

Opracowanie Alicja Wiśniewska